Dywersyfikacja: co daje, a czego nie

Główne rodziny i ich zachowanie

Zwykle rozróżnia się aktywa produkcyjne (akcje, udziały w firmach), aktywa rzeczowe (nieruchomości, metale szlachetne), aktywa dłużne (obligacje, rachunki oszczędnościowe, lokaty) oraz gotówkę. Kryptoaktywa tworzą osobną kategorię, młodszą i bardziej zmienną.

Liczy się nie liczba posiadanych kategorii, lecz ich zachowanie: dwa aktywa rosnące i spadające razem nie dają dywersyfikacji, choćby nazywały się zupełnie inaczej.

Co dywersyfikacja ogranicza, a czego nie

Ogranicza ryzyko specyficzne: że konkretne aktywo wypadnie źle z własnych przyczyn. Rozłożenie na kilka aktywów mechanicznie rozcieńcza skutek pojedynczego wypadku.

Nie ogranicza ryzyka rynkowego: gdy cofa się cały rynek, rozłożenie na dwadzieścia pozycji z tego samego rynku nie chroni. Nie gwarantuje też zysku i nie zapobiega stratom.

Pozorne dywersyfikacje

Najczęstsza polega na mnożeniu pozycji w obrębie jednej rodziny: dziesięć akcji z tego samego sektora i kraju zachowuje się w dużej mierze tak samo.

Druga to niewidoczne powielenie: kilka różnych funduszy może trzymać te same spółki, więc wydaje się, że jest rozłożenie, a w rzeczywistości jest koncentracja.

Trzecia to zapominanie o wadze aktywa dominującego. Gdy jedna nieruchomość stanowi większość majątku, podział reszty niewiele zmienia w całości.

Zobaczyć swój rzeczywisty podział

Właśnie tutaj skonsolidowane śledzenie zmienia odczyt. Dopóki aktywa są rozproszone po kilku instytucjach, znasz każdą pozycję, ale rzadko proporcje.

W Finvygo podział według klas aktywów liczony jest dla całego majątku, po odjęciu długów. Różnica między podziałem, który wydaje Ci się, że masz, a tym, który masz naprawdę, bywa najbardziej użyteczną informacją.